دردسرود

شکوفه های غزل را بپات می ریزم

بپای مهر و وفا و صفات می ریزم

بخاطر دل من لحظه ای بزن لبخند

که اشک های تو را من بجات می ریزم

من آن درخت پریشان فصل پاییزم

که برگ و بار خودم را برات می ریزم

کنار تخت پر از دردهای کهنه ی تو

چه اشک ها که پس از سرفه هات می ریزم

تو آبروی من و آبروی ایرانی

تمام هستی خود را بپات می ریزم...

سیده مرضیه یثربی/مهر 95